Zo, die winter ben ik zat, meer dan zat!!

 

 

De lente, daar heb ik zin in. Gewoon een vriendelijk zonnetje en de thermostaat buiten ook graag iets hoger zodat we niet telkens hoeven te krabben. Buiten de bloembolletjes die weer hun koppie boven het zand laten zien, wat voorzichtige sneeuwklokjes en krokusjes, dat soort werk. Dat langzaam maar zeker de handschoenen weer voorzichtig de wasmachine in kunnen om vervolgens opgerold de rest van het jaar in de kast door te brengen.

 

Ik heb mijn log uiterlijk maar weer eens aangepast om het goede voorbeeld te geven,

als de weergoden daar boven dan willen volgen dan graag

 

 

Afgelopen weekend heeft mijn computer een opfrisbeurt gehad. De boel is weer geformateerd maar met dat formateren is ook mijn RS-reader verloren gegaan. Niet aangedacht te back-uppen en daarmee dus ook alle leuke links.

 

Heb je dus nog een leuke link?

Mag jouw log absoluut niet ontbreken in mijn nieuwe lijstje?

Heb je een aanrader?

Post hem dan even hieronder, kan ik mijn RS-reader opnieuw gaan vullen

 

Gister heb ik trouwens met Laura een bezoekje aan de huisarts afgelegt. Ook met Kim hoor, maar die was alleen even op controle om te luisteren of haar longetjes schoon waren. Dat waren ze dus we kunnen met de ventolin stoppen, de kuur was op dus die kan er hopelijk weer tegen.

 

Laura heeft steeds van die vlagen dat ze dubbel klapt van de buikpijn. Dan ligt ze letterlijk dubbel gevouwen op de bank met een gezichtje zo wit als de muur. Dat duurt soms een uur, soms een paar dagen en komt bij vlagen zonder dat ik er een pijl op kan trekken wat het nu is. Gaat soms maaaaaaanden goed, soms maar een week. Nu had ze weer een aantal dagen last van buikpijn, diaree maar verder niet ziek behalve moe en ze vroeg zelf naar de dokter.

 

 

Een plasje is ingeleverd en gelukkig geen blaasontsteking die die klachten kan veroorzaken. Zoals het er nu naar uitziet, heet het Prikkelbaar Darmsyndroom. Tja wat we daar nu  mee moeten is niet duidelijk, appelsap is een trigger weten we al een poosje. Geef haar een glas appelsap en ze moet racen naar het toilet maar een gewone appel kan ze wel verdragen. Verder weet ik niet wat ze verder niet kan hebben. Was het maar zo dat ze na het eten van een schep tomatensaus heel duidelijk reageerde of na het eten van een ananas onder de vlekken zat. Dat is dus niet zo en geheel ad random klapt ze zo ineens weer dubbel.

 

Dat ze mager is (ik vind haar echt een botje) dat is niet erg, ze heeft nog geen ondergewicht maar zeker geen kilootje te veel. Voor nu kijken we het nog aan en in de zomer moet ze nog een keertje terug komen om te evalueren of het erger wordt of niet. Op school lijkt er niks te spelen, ze zit verder goed in haar vel, leert makkelijk, heeft genoeg vriendinnetjes, is vrolijk en is baldadig zoals het hoort. Haar verjaardag is net geweest en het duurt nog een poosje voordat de baby komt al lijkt het mij niet dat ze iets heeft zitten dat aan haar knaagt en er als buikpijn uit komt.

 

Ik hoop alleen niet dat ze er al te veel last van blijft houden, 't is zo zielig als ze zo'n buikpijn heeft.

 

Gister kwamen Laura en Daan thuis met hun tussenrapport. Uiteraard hebben ze beiden goed hun best gedaan maar ik was toch enigszins verbaasd over Laura. Mèn wat doet die meid het goed op school. Dat ze slim was, daar waren we natuurlijk al wel achter maar op bijna alle punten scoort ze òf ruim voldoende òf goed en dat is toch beter dan ik had verwacht. Met lezen heeft ze Daan zelfs ingehaald. Ze leest nu AVI-M4 (= gemiddeld niveau van midden groep 4, nieuwe indeling), komt overeen met AVI 4/5. Ze gaat dus fluitend door groep 3 heen alleen is ontzettend slordig maar ook dat is niet nieuw voor ons

 

Daan is erg goed met rekenen, had daar een ruim voldoende voor maar zoals we bij hem gewend zijn, is het lezen nog steeds onvoldoende en hij leest AVI-3. Hij vind het helemaal niet leuk dat zijn zusje uit een groep lager al een hoger AVI-niveau heeft. Da's dus wel een nadeel van die niveau's die zo nadrukkelijk vermeld worden in het rapport, kinderen gaan echt met de niveau's vergelijken met elkaar. Binnenkort nog maar eens met de juf gaan praten hoe we heb nog meer kunnen helpen dan het samen lezen wat we nu nog doen zonder dat ie er een hekel aan gaat krijgen.

 

Gelukkig hebben we hem kunnen overtuigen dat het er helemaal niet om doet of je nu AVI 3 of 4 hebt, hij gaat vooruit, is met AVI 2 overgegaan en zit nu op 3. Moet 5 hebben geloof ik voor de overgang maar hij doet zijn best en zolang ie maar goed werkt, vind ik alles goed. Had ie nu AVI-3 doordat ie er met de pet naar gooide, dan was het natuurlijk een ander verhaal. Bovendien is ie hardstikke handig, zou zonder hulp een IKEA kast in elkaar kunnen zetten als ie daar groot genoeg voor zou zijn, terwijl Laura bij wijze van spreken een spijker met een schroevendraaier in een stuk hout zou kunnen willen draaien.

 

Kortom, ze hebben het goed gedaan  

Ieder zo zijn kwaliteiten en die van Daan liggen in elk geval niet in een boek

Wat een weer hè. Het was spekglad vanmorgen bij school en het was dus ook glibberen en glijden het schoolplein over. Terug naar de auto, werd ik nog even bijna omver gereden door een of andere idioot die ondanks de gladheid en de overstekende kinderen, vol gas (en harder) door de straat reed.

 

Gelukkig dat het in huis niet zo glad is want door alle drukte, moet ik nog beginnen met de klusjes in huis  Vanmiddag wil ik nog even naar mijn ouders een kopje koffie drinken en vanavond is het weer racen. Laura heeft vanavond een discofeestje van een klasgenootje (en wil nog nieuwe verkleedkleren voor dat feestje, ammehoela, gaat mooi niet door) en Daan moet waterpoloën. Kan allemaal net, Laura wegbrengen, doorrijden naar het zwembad en als Daan klaar is, kan ik Laura weer ophalen.

 

 

Met Kim gaat het gelukkig ietsjes beter in de zin dat de koorts nu weg lijkt te blijven. Het hoesten is nog steeds naar om te horen en ze lijkt het ook nog steeds benauwd te hebben maar ze speelt weer, begint weer streken te krijgen en de blosjes zijn van d'r wangetjes. Gister had ik haar kuurtje opgehaald en deze keer was er toch goed nagedacht door de apotheek. Toen Daan zo klein was en kuren nodig had, kon ik steevast vragen om een spuitje erbij want die ukkies zo'n grote lepel vol naar binnen werken, dat lukt niet. Nu zat er een nieuwe dop bij voor op de fles en een klein spuitje van 5 ml die precies op die dop past. Super handig dus geen geknoei meer met opzuigen. Gewoon flesje op de kop, spuitje volzuigen en aan haar geven. Ze vind het erg lekker, MMM MMM zegt ze met doorslikken. Donderdag dus op controle om te zien of het daadwerkelijk zijn werk doet.

 

Morgen is was het eigenlijk de bedoeling dat we naar de bouwmarkt zouden gaan om de materialen voor boven te gaan halen maar aangezien er ook gipsplaten moeten en het weer niet al te best schijnt te worden, moeten we maar even zien hoe we dat gaan doen want die kunnen niet tegen vocht natuurlijk. Wilco stelde net al voor om dan maar met de trekker met kieper te gaan. Kan èn veel meer op en die heeft hoge opstaande randen waar ie een dekzeil overheen kan trekken. Zo hebben we een kleine 10 jaar geleden ook boodschappen gedaan bij de Gamma toen we boven verbouwd hadden. Krijg je veel bekijks van hoor, als je met een x aantal grote karren bij de kassa staat en men vraag of het wel mee naar huis kan. Ja hoor, we zijn met de trekker en voordat die kieper vol is.....

 

 

De dag van vandaag begon al goed. Heerlijk uitgeslapen vanmorgen. Of kan ik beter zeggen dat de ochtend nog al hectisch begon omdat ik pas om half 8 wakker werd omdat Laura naast me stond en vroeg of ze bij mij in bed mocht kruipen  Het was weer een uur of 4 dag Kim begon te hoesten en die bedaarde tegen 6-en weer en daarna ben ik als een blok beton in slaap gevallen en dus dwars door de wekker van 7 uur geslapen.

 

Als de donder dus alle kids uit bed getrommeld en met z'n drietjes boven de wasbak staan om de tanden te poetsen. Natuurlijk had Laura absoluut geen haast (wanneer eigenlijk wel 's ochtends?) Snel ontbijten en daarna naar school.

 

Ik kon gelijk door met Kim want die moest om 8.45 bij de huisarts zijn om weer even naar haar longetjes te luisteren. Ze komt gelukkig niet meer met 39 graden uit bed en is ze het grootste gedeelte van de dag koortsvrij en komt het alleen 's avonds weer opzetten. Maar nu klonk het dus minder goed en heeft ze een antibioticakuur gekregen omdat ze nu bronchitis heeft, we de pufjes niet meer mogen ophogen omdat ze al aan haar max zit. Die moet ik straks dus even ophalen en dan hoop ik maar dat ze snel opknapt want het is zoooo zielig dat hoesten, het is net zo'n percolator. Je weet wel zo'n koffiepotje die je op het vuur moet zetten om je koffie te laten pruttelen. Volgende week weer op controle, kijken of het aanslaat.

 

Aanvallen, die bronchitis

 

Thuis kon ik mooi nog een kopje koffie drinken en daarna weer door naar de verloskundige. Daar was alles goed, Frummel voel ik soms wel, soms niet en telkens als ik denk is het hem/haar nu, dan voel ik niks meer maar mogelijk dat de placenta aan de buikkant ligt en dan is het net een soort stootkussentje dat de bewegingen dempt. We hebben het hartje nu luid en duidelijk kunnen horen en ook de bloeddruk was weer prachtig mooi met 110/70. Ook het briefje meegekregen voor de 20 weken echo en thuis gelijk een afspraak gemaakt. 18 februari mogen we 's middags naar het echocentrum en kunnen dan ons Frummeltje bekijken en hopen dat alles er op en aan en in zit zoals het hoort.

 

 

Vanmiddag ga ik eerst lezen met een groepje kinderen, 1 voor 1 hoor en vanaf 2 uur gaan we knutselen met groep 3 en 4. Vorige keer had ik Laura in mijn groepje zitten en die was me toch een portie blij dat ze bij HAAR MOEDER mocht  Kim gaat zo lekker naar bed na het eten en papa neemt dan de babyfoon mee zodat ze lekker kan doorslapen zonder heen en weer naar school hoeft te gaan.

 

 

 

 

 

Ik hoef me vandaag dus wederom niet te vervelend

Kim is ziek. Niet meer zo erg als maandag maar nog steeds aan de hoest en piept ze. Naast de Flixotide de Ventolin weer opgehoogt naar 5 keer per dag en dat slaat nu aan. Ze hoest dus ietsjes minder en met waterige oogjes maakt ze toch nog wat plezier en stopt ze duplobeestjes in het verpakkingsdoosje van haar puffer. Zodra het molletje is uitgewerkt, komen de blosjes op de wangetjes en veranderd ze van spelend wateroogje in een kacheltje met lodderoogjes. Haar longetjes klonken gister gelukkig nog schoon en morgen weer even luisteren, geen RS-virus in haar lijfje (ik was bang voor een herhaling van december vorig jaar)

 

Vanacht was het goed half 2 dat ze wakker werd en lag te hoesten, enigszins wat jengelen/weer slapen/hoesten/wakker/weer indutten, heb ik nog ruim een uur kunnen soezen maar om 3 uur was het bekeken en werd ze zo wakker van het hoesten, dat het jengelen overging in huilen en ik haar uiteindelijk bij ons in bed heb genomen. Vervolgens viel Kim piepend en zagend in slaap, ik pas een paar minuten voor de wekker en dan is 5 uur toch wel erg vroeg, daar kon geen koffie meer tegenop. Gelukkig kon ik een paar uurtjes snipperen op mijn werk (waarvoor dank, waarde collega's) en vanavond kon de lamp wel eens vroeg uit gaan.

 

 

 

.... En dan neem je je voor om toch weer wat meer logjes te schrijven maar dat schiet er toch steeds bij in de laatste tijd. Ik ben nog steeds erg moe. Het begin van het jaar wil eigenlijk nooit echt vlotten lijkt wel. Echt de maandag van het jaar, ik ben moe, nergens zin in en dan ben ik ook nog eens hardstikke druk. Samen met zwanger zijn, knap je daar dus ook niet echt van op

 

Maar goed, we blijven gewoon doorlopen hè. Ondertussen ga ik al weer aardig richting de helft. Bijna 18 weken al weer en af en toe komen de plopjes en schopjes weer komen. Regelmatig denk ik wat te voelen, ga er dan even voor zitten maar voila, het blijft rustig dus nog steeds twijfelachtig maar het moet haast de kleine Frummel wel zijn. Donderdag mag ik weer naar de verloskundige en hopelijk kunnen we het hartje dan ook horen. Oudjaarsdag mocht ik nog even langs komen om het hartje te luisteren maar eerlijk gezegt, kon ik het er niet echt uithalen  Overmorgen de herkansing dus. Dan zullen we ook wel de papieren meekrijgen voor de 20 weken echo. Toch altijd spannend want je hoopt toch dat ze geen ernstige afwijkingen bij je kindje vinden. En ach, anders (even heel dapper gezegt) mocht dat wel zo zijn, dan weten we wat ons mogelijk te wachten staan en kunnen we ons er op voorbereiden zodat het bij de geboorte niet zo schrikken is.

 

Verder moeten we nu toch langzamerhand echt beginnen met de boel  boven te herschikken en opknappen maar eerlijk gezegt, ik heb er geen zin in. Tuurlijk wil ik een paar mooie kamertjes inrichten maar voor het zover is, moet er nog veel gebeuren. Daan krijgt een eigen kamer (een hollandse met rood/wit/blauw kleuren) maar dat is nu nog opbergruimte/rommelhok. Moet nog wat gesloopt worden, dakraam/ramen ingezet worden, dan de vloer opknappen, gipswanden plaatsen, laminaat er in, behangen, sauzen enzovoorts. Het behangen en verven enzo, daar kan ik nog wel zin in hebben maar voor het zover is, pfffffffffff niet aan denken maar gewoon aan beginnen.

 

Laura gaat dan naar haar oude kamertje terug, dat is nu het kamertje van Kim en vorig jaar opgeknapt. Da's dus een kwestie van ander bed er in, even haar spulletjes overzetten en klaar. Dat kan met wat hulp eigenlijk in een middag wel afgewerkt worden.

 

De kamer waar Daan en Laura nu slapen, dat wordt de nieuwe kamer van Kim en het kleintje. Daar is afgelopen najaar een nieuw kozijn in gekomen en dat moet nog even verder afgelakt worden, staat wel in de grondverf maar de deklaag moet er nog op. Dan een ander behangetje, meubeltjes overzetten en dan is dat ook klaar.

 

Het ukkie komt de eerste weken naast mijn bed te staan. Ik heb onlangs via Marktplaats een heel lief en simpel wiegje op de op getikt dat prima naast mijn bed past. Dan wordt Kim niet wakker als Frummel voor nachtvoedingen komt en Frummel wordt niet wakker van Kim. Zodra die dan de nacht doorslaapt, kan hij/zij ook verhuizen.

 

Over Frummel gesproken, ik heb nu het idee dat het een jongetje is. Of we ook van te voren willen weten wat het wordt, daar zijn we nog niet helemaal over uit. Op zich is de verrassing wel zo groot natuurlijk straks in juni maar het is eigenlijk ook wel weer makkelijk met het uitzoeken van het behang enzo. Is het een meisje, dan kan ik een echte meisjeskamer maken met meidenspulletjes. Met een jongetje in aantocht, is dat toch wat anders. Wel/niet weten, het heeft zo z'n voors en tegens maar we hebben nog even om te bedenken wat we willen en dan moet het met de 20 weken echo ook nog maar te zien zijn natuurlijk

 

Gelukkig duurt een zwangerschap 9 maanden en hebben we nog wel even de tijd maar om nu alles op het laatst te laten liggen tot ik verlof heb, dat gaat ook niet goedkomen.

 

Niet mijn brievenbus maar er zat wel weer een soortgelijke envelop in. Compleet met aanhangende gele betaalstrook beter bekend als acceptgiro maar nu ook voorzien van terugzendenvelop en mogelijkheid tot in termijnbetaling.

 

Moet zeggen dat ik met laatstgenoemde optie zeer blij was aangezien het toch weer om een aanzienlijk bedrag gaat. Premie volksverzekering 2010 van manlief. Tja, krijg je als je zelfstandige bent. Dan mag je alles zelf gaan betalen. Op zich heel logisch maar het komt altijd op een ongelegen ogenblik.

 

Jaren geleden heb ik al eens geprobeerd om het lidmaatschap der blauwe brieven op te zeggen maar niks werkt. Niet betalen levert aanmaningen op, geen royement. Helaas!! Wel betalen schiet ook niks op, blijkbaar denken ze dat hier genoeg te halen valt want ze blijven maar komen. Ik was net klaar met het betalen van de vorige correspontentie.

 

Weet je wat ik ga doen. Ik ga een radiomarathon organiseren met aansluitend een avondvullend programma op tv. Schijnt dat dat nog wel aardig wat opleverd en dat de opbrengst ervan, zelfs verdubbeld wordt door niet nader te noemen minister.

 

Wat denken jullie???

 

 

Kansloze actie of het proberen waard?

 

En als er dan toch 83 miljoen op staan, zal ik ook de beroerdste niet zijn. Dan wil ik ook wel 60% belasting betalen. Kan alleen bovenstaande post dan uitblijven zolang dat doel niet bereikt is?

Het zal niemand zijn ontgaan dat Haïti deze week is getroffen door een aardbeving en de beelden die in het nieuws te zien zijn, zijn toch behoorlijk heftig te noemen.

 

Toen er gesproken werd over een reddingsoperatie en dat daar mensen uit Nederland heen gezonden zouden worden, moest ik gelijk aan een log-vriendinnetje en haar gezin denken. Ik wist namelijk dat haar wederhelft deel uitmaakt van het zogenaamde USAR team dat uitgezonden kan worden naar alle uithoeken van de wereld. Of het daadwerkelijk tot een uitzending komt, is altijd maar weer afwachten had ik al een keer begrepen.

 

Vanmorgen las ik haar logje en haar man wordt (ook al komt het absoluut ongelegen) uitgezonden naar Haïti en zit momenteel in het vliegtuig die kant op en zal een dag of 10 blijven zo heb ik uit het nieuws begrepen. Samen met 71 anderen, een aantal honden en het nodige materieel zullen ze alles op alles zetten om mensen te redden. Wat ze er zullen aantreffen kunnen wij ons denk ik niet inbeelden maar het moet verschrikkelijk zijn.

 

Ik ga heel hard duimen dat het er verder rustig blijft, geen naschokken meer komen en deze mensen over een kleine 2 weken weer veilig en gezond, voet op Nederlandse bodem zetten.

 

 

 

Nou het zal dan prachtig zijn, die winter. Ik ben er helemaal klaar mee. Echt, ik heb he-le-maal niks met de winter en wat mij betreft is het zeker een graad of 20 te koud. De ijsbaan is los en de kids staan te popelen om te schaatsen maar ik kan er geen zin in krijgen, heb nu al koude tenen en de rillingen als ik er aan denk. Scheelt nog dat de schaatsen momenteel geslepen worden en ik ze daar gister en vandaag nog mee kon afschepen maar straks kan ik ze ophalen en heb ik geen excuus meer. Maar ik zie mezelf nog niet langs die ijsbaan blauwbekken met Kim in de wagen. Zelf ga ik het ijs niet meer op. Vorig jaar nog wel gedaan maar kan nu  niet zeggen dat het erg lekker aanvoelde in die heup, geloof dat ik er wel 3 weken last van heb gehad. Natuurlijk wel spieren die je normaal niet zo intensief gebruikt maar toch. Misschien kan ik manlief zo gek krijgen dat ie straks een uurtje met de kids gaat als Kim in bed ligt.

 

Hoewel ik dus alleen al de bibbers krijg van het woord winter, heb ik gister toch de slee in de auto gegooit en ben ik na schooltijd met de kinderen naar de Posbank gereden. We konden mooi tot bovenaan komen en die steile weg naar beneden was afgesloten en helemaal wit. Dat was dus een mooie sleebaan. Maar omdat we pas na schooltijd zijn gegaan, werd het al gauw schemerig en daarmee ook ijskoud (-8 al). Om half 5 meldde Laura dat ze moest plassen dus wij zijn gauw weer omhoog gelopen waar het restaurant staat. Voordat we omhoog reden, stond er nog een groot bord, wij zijn open, ook op de parkeerplaats stond dat ie vanaf 10 uur open was maar komen we daar, dicht dus. Snel alles in de auto gegooit en naar huis gereden. Het is gelukt en met een noodvaartje rende ze het huis in (sorry mam, ik had geen tijd meer om mijn laarzen uit te trekken) en hebben we het toch nog droog gered. Maar warm kreeg ik het pas uren later toen ik onder de douche stond te ontdooien.